De grote machten achter de afvaloven – opinie –

Op woensdag 14 september jl. heeft minister Schultz van Haegen bij Omrop Fryslan aangegeven dat Harlingen niet moet denken een zeehaven te hebben. Hiermee reageerde ze op de poging van Commissaris Jorritsma om Harlingen als zeehaven in de integrale structuursvisie van het rijk te krijgen. Minister Schultz vond het voorstel van Jorritsma geen goed idee. Dit lijkt een teleurstelling te zijn voor de mooie pogingen van de Commissaris. Maar niets is minder waar. Want de minister en de Commissaris voeren een toneelspel op. Met als doel de discussie over de zeehavengebondenheid van de haven weer op de agenda van de Harlingse gemeenteraad te krijgen. Terwijl die juist na een flinke discussie uiteindelijk vond dat de definitie “zeehavengebonden” in het bestemmingsplan moest blijven. En hier zit de pijn. Want de definitie zorgt ervoor dat een bedrijf die geen zeehavengebonden activiteiten uitvoert in principe niet thuis hoort in de industriehaven van Harlingen. En daardoor heeft Omrin met haar afvaloven een groot probleem. Want het bedrijf is niet zeehavengebonden maar heeft toch bedrijfsgebouwen geplaatst terwijl dat niet kon volgens het vigerende bestemmingsplan. Zonder die bedrijfsgebouwen kan Omrin gestelde bepalingen uit de milieuvergunning niet realiseren en zal moeten sluiten. De onlangs afgetreden wethouder de Boer verleende de bouwvergunningen maar die zijn dus in strijd met het bestemmingsplan. Het is dan ook logisch dat hierover nog volop juridische processen worden gevoerd door tegenstanders van de omstreden afvaloven. Dat een commissaris en zelfs een minister zich nu gaan bemoeien met de zeehavengebondenheid van de industriehaven in Harlingen is een teken aan de wand dat de afvaloven in zwaar weer zit. Maar het is ook een teken dat er veel onzichtbare machten grote belangen hebben bij de afvaloven. Terwijl het grote tekort aan afval steeds meer laat zien dat de afvaloven volledig overbodig was, is en altijd zal zijn.

                                             foto: Hans Gillissen

Dit bericht is geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink.