Burgers betalen rekening afvaloven

De jaarcijfers van de REC over 2018 laten wederom rode cijfers zien. Ook in 2018 is het de REC niet gelukt om een positief resultaat te realiseren. Met omme nabij 1 miljoen euro in het rood bevestigt Omrin dat de REC financieel gezien een blok aan het been is geworden. Het is dan ook niet vreemd dat Omrin beetje bij beetje de REC naar de achtergrond laat verdwijnen in de PR-praat. En dat is logisch; want de REC komt alleen nog negatief in het nieuws. Zoals na een recente stroomstoring, die overigens alleen de REC trof, waardoor er grote zwarte rookwolken uit de schoorsteen ontsnapte. Veel burgers reageerden boos via social media omdat ze veel te laat werden geïnformeerd. De REC trekt heel Omrin mee naar een omstreden bedrijf met een twijfelachtig imago.

Zwarte ongefliterde rookwolken tijdens storing 7 juni jl.

Slechte resultaten van de REC zijn niet nieuw. In augustus 2016 moest het college van Harlingen antwoord geven op vragen uit de gemeenteraad. Die was “not amused” over de slechte resultaten van de REC in het jaar 2015. Want toen bedroeg het negatieve resultaat meer dan 1.3 miljoen euro. B&W meldden dat het slechte resultaat was veroorzaakt door een ketelrevisie. Het college haastte zich door te melden dat Afvalsturing Friesland NV het negatieve resultaat goed kon opvangen en dat de burgers er geen gevolgen van zouden ondervinden.

De Leeuwarder Courant had in april 2019 een veel scherpere toon. Het bedrijfsresultaat van Afvalsturing Friesland NV was “aangevreten” door de afvaloven. De REC zorgde ervoor dat amper de helft van het resultaat wat Afvalsturing Friesland in 2017 haalde werd gerealiseerd. Niet iets om trots op te zijn. Maar Omrin ontkomt er niet aan de REC continu te renoveren. Er is inmiddels veel geïnvesteerd om de REC draaiende te houden. Daarnaast hangen de contracten met de zoutfabriek als een molensteen om de nek. Want zodra de REC in storing is, gaat de schadeteller lopen. Geen geleverde stoom is een claim aan de broek van Frisia.

Door een negatief resultaat van de REC is het werkkapitaal van de REC in een glijvlucht gekomen. In 2017 bedroeg het werkkapitaal bijna 7,5 miljoen euro negatief. Maar in 2018 is dat opgelopen naar bijna 11 miljoen euro. En waarom is werkkapitaal zo belangrijk? Wel, het is dit kapitaal dat bedrijven nodig hebben om aan hun dagelijkse verplichtingen te voldoen, salarissen uit te keren, onderhoud te verrichten, etc. Bedrijven die onvoldoende werkkapitaal hebben kunnen dus hun rekeningen niet voldoen. Gezien het grote structurele negatieve werkkapitaal kan de REC dus de rekeningen niet zelfstandig betalen.  

PriceWaterHouseCoopers, die destijds de haalbaarheid van de REC onderzocht, viel toen al het erg positieve gedrag van Omrin op en meldde hierover: “Een verwachte winstgevendheid voor aandeelhouders van 25,8% is hoog. Dit kan een aanwijzing zijn dat de gehanteerde uitgangspunten in hun onderlinge samenhang wellicht te optimistisch zijn. Het is daarom van groot belang dat de initiatiefnemers de gekozen (financiële) uitgangspunten stuk voor stuk nog eens aan een kritische beschouwing onderwerpen.”

PriceWaterHouseCoopers waarschuwt voor de
opportunistische houding van Omrin.

Die opmerking lijkt heden ten dage heel realistisch te zijn. Want nimmer is een (beloofd) dividend aan de gemeenten uitgekeerd door Omrin. Elke keer was er weer een ander excuus om het maar niet te doen.

De financiële risico’s houden voorlopig nog niet op voor de REC. En dat weet de directie maar al te goed. Niet voor niets veegde John Vernooij, directeur van Omrin, de wens van aandeelhouders van tafel om dioxine te gaan meten in de schoorsteen. Deze gekoesterde meetwens door aandeelhouders was te duur. Veel belangrijker was om geld te reserveren voor de dure grondstof natriumbicarbonaat. Die hulpstof moet ervoor zorgen dat de veel te hoge zoutzuur onder de wettelijke normen wordt gebracht.

In de Leeuwarder Courant van 2 november 2018 deed Omrin nog nonchalant over het verlagen van zoutzuur uitstoot. “Zoutzuur uit REC kan eenvoudig omlaag” luidde de kop. “Omrin gaat de natriumbicarbonaat doseren met 6 milligram uitstoot als richtsnoer. Dit kost meer dan 300.000 euro per jaar” aldus de krant. Maar nu de Raad van State de “richtsnoer” veel lager heeft gezet en het feit dat Omrin de 6 milligram bij lange na niet haalt, gezien actuele zoutzuuruitstoot, zal Omrin op veel hogere kosten gejaagd worden. Die 300.000 euro zijn dus veel te positief voorgesteld.

Omrin nonchalant over verlagen zoutzuur.

Door milieudeskundigen wordt overigens getwijfeld of de REC het überhaupt gaat redden om de zoutzuuruitstoot onder controle te krijgen. “Er zijn grenzen aan het toevoegen van een hulpstof. Als dat niet lukt zal de hele installatie aangepast moeten worden. En dat wordt zo goed als onmogelijk gezien de compacte bouw van de oven” aldus afvalovenexpert Johan Vollenbroek.   

Maar eerlijk is eerlijk. De REC zorgt voor werkgelegenheid. De afvaloven houdt 38 mensen aan het werk. Maar ja, als je dan weer het resultaat per werknemer bekijkt is dat 24.000 euro negatief. Het kost de maatschappij dus 24.000 euro per werknemer extra om hen aan het werk te houden dan dat het iets oplevert. De beloofde werkgelegenheid heeft dus een flinke prijs.

Alles bij elkaar opgeteld is al heel veel geld gestopt in een overbodige afvaloven. Het wordt steeds interessanter te onderzoeken hoeveel het aandeelhouders van Afvalsturing Friesland NV kost en al gekost heeft om de REC in stand te houden. Iets voor de Rekenkamer misschien?   

Dit bericht is geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink.